Ciri paling membimbangkan dalam siasatan insiden tembakan Durian Tunggal ialah: proses “analisis suara” bolehdirekayasa untuk menghasilkan keputusan yang mudahdan menyelamatkan muka kerana polis mengawal input.Polis berkata mereka telah mengambil sampel suara dan menghantar audio kepada Cyber Security Malaysia untukdianalisis, namun orang ramai langsung tidak dimaklumkan—secara terbuka, boleh disahkan, tanpa kekaburan—siapakahpegawai-pegawai polis yang suaranya sedang dipadankan.
Itu bukan butiran kecil. Itu ialah isu teras integriti.
Apabila Jabatan Polis yang sama sedang disyaki turutmengawal rantaian jagaan (chain of custody), persampelan, penghantaran, dan apa yang dibenarkanorang ramai ketahui, rakyat Malaysia tidak bolehdiharapkan untuk percaya bahawa suara yang betul telahdisampel—atau bahawa saluran bukti dikendalikansecara bebas. Ini ialah laluan keluar yang terbina dalam(built in mechanism), direka awal untuk membebaskan:
“suara tidak sepadan,” “audio telah diusik,” “dapatantidak konklusif.”
Dan jika proses ini kekal legap, rakyat Malaysia wajarmenjangkakan keputusan “forensik” akhirnya akan diperalatuntuk “menemui” unsur usikan dan menimbus kes—bukankerana kebenaran tidak jelas, tetapi kerana sistem Polis sedang melindungi dirinya.
Malaysia sekali lagi diseret ke dalam skandal kedaulatanundang-undang yang berbau impuniti. Kes yang diklasifikasikan semula oleh Jabatan Peguam Negara sebagaipembunuhan pada 16 Disember 2025 telah diurus dengankerahsiaan, kelewatan, dan pengurusan naratif yang akandikecam dalam mana-mana demokrasi yang menghormatikeadilan.
Ini merupakan penghinaan secara langsung terhadap Perkara8(1) Perlembagaan Persekutuan, yang menjamin bahawasemua orang adalah sama di sisi undang-undang dan berhakmendapat perlindungan undang-undang yang sama rata.
Apa yang dipertontonkan kepada rakyat Malaysia bukankesamarataan. Ia ialah sistem dua darjat: satu set peraturanuntuk orang biasa, satu lagi untuk polis berseragam.
1) Pembunuhan diklasifikasikan semula oleh AGC—namun tiada tangkapansegera: undang-undang ada dua tingkat
Klasifikasi semula sebagai pembunuhan ialah lensaperundangan paling berat. Namun tiada tangkapan serta-mertaatau reman terhadap pegawai polis yang terlibat.
Itu ialah keistimewaan yang deberikan kepada polis. Iamenghantar mesej beracun: bahawa seragam polis memberikan kekebalan secara praktikal.
2) Wayang kulit oleh Ketua Polis Melaka: propaganda yang mencemarikeseluruhan proses
Orang ramai dipertontonkan wayang kulit apabila Ketua Polis Melaka mempamerkan parang-parang untuk membina naratif“serangan” dan “penggunaan kekerasan yang wajar.” Iniberlaku sebelum bukti teras diuji secara bebas.
Ini ialah propaganda. Ia percubaan kasar untuk menguasainaratif, mendahului penelitian, dan menyuntik “kekebalan” terhadap institusi daripada akauntabiliti. Sekurang-kurangnya, ia menjadikan Ketua Polis kelihatan bersubahat dalam naratifpenutupan berbanding komited kepada kebenaran.
Dalam banyak demokrasi Barat, ketua polis yang berdepanskandal tembakan maut dan menganjurkan teater naratifsebegitu akan dipaksa meletak jawatan atau digugurkansementara menunggu siasatan. Malaysia berhak mendapatstandard yang sama, bukan standard yang lebih rendah.
3) Kelewatan yang merosakkan keadilan: inkues dan forensik sepatutnya segera
Daripada pasukan penyiasatan bebas yang segera dan tindakbalas “forensik dahulu,” orang ramai mendapat perarakanparang dan kelewatan yang menambah kecurigaan.
Jika tindak balas segera yang dipandu inkues dan berasaskanforensik dimulakan, bukti kritikal boleh dipastikan ketika iapaling penting:
Apabila langkah-langkah ini dilewatkan, rakyat Malaysia tidak boleh dipersalahkan jika membuat kesimpulan bahawakelewatan mempunyai satu tujuan: untuk menciptaketidakpastian, supaya pihak berkuasa kemudian bolehmengangkat bahu dan berkata, “Kita tidak dapatmenentukan.”
Kesimpulan yang sedang ditolak ke arah rakyat Malaysia
Malaysia diminta menerima songsangan keadilan: klasifikasisemula sebagai pembunuhan tanpa tangkapan; “siasatan” yang dijalankan secara rahsia; dan proses forensik yang dikawaloleh institusi yang anggotanya mungkin bertanggungjawab. Itu bukan ketelusan—itu ialah budaya penutupan kes secarainstitusi oleh polis.
Keadilan memerlukan tindakan yang jelas dan pantas: buat tangkapan apabila wajar, selamatkan bukti tanpa kelewatan, dan kejar kebenaran tanpa berat sebelah atau pengecualian. Jika gagal, rakyat Malaysia tidak boleh mengharapkanakauntabiliti sebenar.
Waytha Moorthy Ponnusamy
Presiden
Malaysian Advancement Party
30.12.25