Prime Minister Anwar Ibrahim must explain what conceivable basis he has for placing the lives and safety of Rohingya refugees in the hands of an administration headed by President Min Aung Hlaing — the very military commander under whose leadership the Rohingya suffered mass killings, rape, the burning of their villages and forced displacement from Myanmar.

Even more disturbing is the apparent failure of the Malaysian Government to first secure the meaningful participation of the United Nations and UNHCR, and to confront the extensive and continuing findings of the UN and international human-rights organisations on the conditions awaiting Rohingya in Myanmar.

PM Anwar’s failure is a dangerous gamble with the lives of a persecuted people.

Min Aung Hlaing is not an ordinary head of government with whom Malaysia is negotiating a routine repatriation exercise.

He was Commander-in-Chief of the Myanmar Armed Forces when the military conducted its brutal 2017 ethnic cleansing against the Rohingya. United Nations investigators documented mass killings, rape and sexual violence, the destruction of Rohingya villages and the forced fleeing of more than 700,000 Rohingya from Myanmar. UN investigators subsequently called for Min Aung Hlaing and other senior generals to be investigated and prosecuted for genocide, crimes against humanity and war crimes.

The International Criminal Court Prosecutor has applied for a warrant of arrest for Min Aung Hlaing's arrest, stating that there are reasonable grounds to believe that he bears criminal responsibility for the crimes against humanity.

Separately, in February 2025, an Argentine federal court exercising universal jurisdiction ordered international arrest warrants against Min Aung Hlaing and other army officials in proceedings concerning alleged genocide and crimes against humanity against the Rohingya.

Against that background, what rational basis does PM Anwar have on dealing with Min Aung Hlaing and for relying upon assurances from the very military junta leadership accused of the ethnic cleansing of the people he now proposes to return?

In  its  latest report of 25 August 2026, the UN High Commissioner for Human Rights concluded that, given the ‘further deteriorations’ in Rakhine State, conditions remain ‘non-conducive for safe, sustainable, and dignified returns’. Yet Anwar now proposes precisely such a return. What independent evidence does the Prime Minister possess that entitles him to disregard this stark and recent UN assessment?”

Amnesty International has similarly warned that existing conditions in northern Rakhine State are nowhere near ready for the safe return of the Rohingya and that premature repatriation could have catastrophic consequences.

Has Anwar considered these reports before deciding that Malaysia should proceed with the return of thousands of Rohingya?

Anwar should therefore halt any repatriation until these independent international safeguards are in place and engage the UN and Amnesty International before he considers sending those refugees back.

This is not a matter where political expediency can take precedence over human life.

Waytha Moorthy Ponnusamy

President

Malaysian Advancement Party

17.9.2026

In a recent report by The Star, the Sepang Umno chief acknowledged that his remarks "could have been interpreted differently and caused misunderstanding, particularly in Malaysia's multi-religious society". He further defended his speech by stating that the story was shared "solely as an analogy to highlight the importance of focus, perseverance and wisdom in achieving a goal and was not intended to insult, belittle or make fun of any individual, belief or religion".

These types of statements show absolute insincerity and a gross lack of public responsibility. It is deeply disingenuous to hide behind the excuse of an "analogy" or a "misunderstanding" when the core of the issue involves a completely made-up quote and references that do not exist in the Christian scripture. Inventing a false, crude punchline and falsely presenting it as a verse from a holy book—specifically Psalm 129—crosses the line from a careless joke into a deliberate distortion of sacred text.

Furthermore, this reckless behavior directly contradicts the firm stance taken by the party's top leadership on safeguarding national unity. Umno president and Deputy Prime Minister Datuk Seri Dr Ahmad Zahid Hamidi has previously called for actions that stir public sensitivities to be dealt with firmly, fairly, and wisely to protect the nation's harmony.

The DPM explicitly stressed that while freedom of speech must be respected, it can never be used as a pretext to insult religion or undermine the foundations of Malaysian harmony. Subordinates cannot be allowed to mock other faiths on a political stage while the party president demands strict protection for religious dignity.

As leaders entrusted with the mandate of the people, elected members of Parliament and political figures should know, above anyone else, that religion is a deeply sensitive matter in Malaysia.

It is time to show political maturity. In the larger interest of the nation and out of a shared responsibility to maintain harmonious relations among all Malaysians, an unconditional and unqualified public apology must be issued immediately. True unity cannot be sustained if we allow political ego to override accountability.

Waytha Moorthy Ponnusamy

President

Malaysian Advancement Party

15.9.2026

Saya telah dipanggil untuk hadir ke Bukit Aman pada 14 September 2026 bagi membantu siasatan di bawah Akta Hasutan, seksyen 505(b) Kanun Keseksaan dan seksyen 233 Akta Komunikasi dan Multimedia.

Saya telah dimaklumkan bahawa siasatan ini berkaitan dengan surat terbuka yang saya tulis pada tahun lalu kepada Presiden PAS dan Presiden UMNO — dua pemimpin parti politik utama negara, dan salah seorang daripada mereka memimpin sebuah parti yang kini merupakan sebahagian daripada Kerajaan Perpaduan PMX sendiri.

Jika kesalahan yang didakwa ini berlaku pada tahun lalu, persoalan yang nyata ialah: mengapa baru sekarang ia disiasat? Apakah yang tiba-tiba berubah — kesalahan yang didakwa itu, atau suasana politik?

Lebih membimbangkan, siasatan ini bukan dikendalikan di peringkat daerah biasa, tetapi oleh Unit Siasatan Jenayah Terkelas (USJT), D5, Bukit Aman — sebuah unit khusus yang secara tradisinya mengendalikan siasatan kes-kes berprofil tinggi dan sensitif.

Apakah yang terkandung dalam sebuah surat terbuka berbentuk politik yang ditulis lebih setahun lalu kepada Presiden PAS dan Presiden UMNO sehingga kini tiba-tiba memerlukan perhatian sebuah unit siasatan khusus di peringkat Persekutuan?

Dan jika surat tersebut kononnya mampu menimbulkan“ketakutan atau kegentaran”, siapakah yang tiba-tiba menjadi takut atau gentar setelah lebih setahun berlalu?

Masa siasatan ini dimulakan menimbulkan persoalan yang serius. Ketika Kerajaan sedang berhadapan dengan kemerosotan politik dan rasa tidak puas hati rakyat yang semakin meningkat, siasatan dan pendakwaan jenayah terhadap tokoh-tokoh politik kelihatan semakin menjadi kebiasaan.

Adakah PMX kini begitu tidak yakin dengan kedudukan politiknya sehingga perbezaan pandangan politik perlu dihadapi dengan menggunakan jentera undang-undang jenayah?

Mungkin Kerajaan amat bimbang dengan kekecewaan yang semakin meningkat dalam kalangan masyarakat India Malaysia — sebuah komuniti yang sokongan pengundinya amat penting kepada kemenangan 39 kerusi PKR dan Amanah dalam Pilihan Raya Umum yang lalu.

Pengundi India berhak mempersoalkan sama ada janji-janji yang dibuat kepada mereka telah ditunaikan. Undi mereka bukan hak milik kekal PMX, PKR, DAP atau mana-mana gabungan politik.

Jika PMX bimbang kehilangan sokongan masyarakat India, jawapannya mudah:

Tangani keluhan mereka. Tunaikan janji. Raih semula keyakinan mereka.

Jangan jawab kritikan dengan Akta Hasutan.

Jangan jawab suara bantahan dengan siasatan polis.

Dan jangan gunakan sistem keadilan jenayah untuk menangani ketidakyakinan politik.

Tiada siasatan yang akan membungkam saya daripada terus bersuara bagi pihak sebuah komuniti yang telah terlalu lama menantikan keadilan, maruah dan kedudukan yang adil sebagai warganegara di negara ini.

Waytha Moorthy Ponnusamy
Presiden
Malaysian Advancement Party
10.9.2026

I have been summoned to Bukit Aman on 14 September 2026 for an investigation under the Sedition Act, section 505(b) of the Penal Code and section 233 of the Communications and Multimedia Act.

I was informed that this concerns an open letter I wrote last year to the Presidents of PAS and UMNO — two prominent political party leaders, one of whom leads a party that is today part of PMX’s own Unity Government.

If this alleged offence occurred last year, the obvious question is: why investigate it now? What has suddenly changed — the alleged offence, or the political climate?

More troubling is that this investigation is being handled not at an ordinary district level, but by the Unit Siasatan Jenayah Terkelas (USJT), D5, Bukit Aman — a specialised unit which has historically investigated high-profile and sensitive cases. What is it about an open political letter written more than a year ago to the Presidents of PAS and UMNO that has suddenly warranted the attention of this specialised federal investigation unit?

And if the letter was supposedly capable of causing “fear or alarm”, who has suddenly become fearful or alarmed more than a year later?

The timing raises serious questions. At a time when the Government is facing political setbacks and growing public dissatisfaction, criminal investigations and prosecutions against political figures appear to be becoming increasingly commonplace.

Is PMX now so politically insecure that political disagreement must be confronted with the machinery of criminal law?

Perhaps the Government is particularly worried about the growing disillusionment among Malaysian Indians — a community whose electoral support was crucial to the 39 parliament seat victory for PKR and Amanah in the last General Election.

Indian voters are entitled to question whether the promises made to them have been fulfilled. Their votes are not the permanent property of PMX, PKR, DAP or any political coalition.

If PMX fears losing Indian support, the answer is simple:

Address their grievances. Honour your promises. Win back their confidence.

Do not answer criticism with the Sedition Act.
Do not answer dissent with police investigations.
And do not use the criminal justice system to manage political insecurity.

No investigation will silence me from speaking on behalf of a community that has waited far too long for justice, dignity and an equal place as citizen in this country.

Waytha Moorthy Ponnusamy
President

Malaysian Advancement Party

10.9.2026

Parti Kemajuan Malaysia (MAP) menggesa Kerajaan Persekutuan melaksanakan sebuah Pelan Induk Ekonomi 10 Tahun yang khusus, menyeluruh dan berteraskan keperluan masyarakat India kelas pekerja, bermula serta-merta dengan peruntukan asas khas sebanyak RM1 bilion dalam Belanjawan 2027 yang akan dibentangkan pada bulan Oktober ini.

MAP berpendirian bahawa usaha mencapai mobiliti sosioekonomi yang tulen dan berkekalan bagi masyarakat India Malaysia kelas pekerja memerlukan perubahan daripada pendekatan jangka pendek kepada satu kerangka makroekonomi yang mampan dan berjangka panjang.

Selama lebih dua dekad, Perdana Menteri telah berkempen dengan pelbagai janji untuk meningkatkan taraf hidup masyarakat India sebagai komuniti minoriti di negara ini. Namun begitu, Rancangan Malaysia Ke-13 (RMK-13) telah gagal menyediakan sebarang pelan sosioekonomi khusus atau pelan hala tuju yang disasarkan kepada masyarakat India kelas pekerja. Akibatnya, komuniti ini terus terdedah kepada kitaran kerentanan antara generasi tanpa sebarang mekanisme pembangunan yang tersusun. Oleh yang demikian, MAP berpendirian bahawa sebuah Pelan Induk Ekonomi 10 Tahun yang berasingan dan khusus kini merupakan satu keperluan mutlak bagi menyelamatkan komuniti ini daripada terus dipinggirkan daripada arus perdana pembangunan ekonomi negara.

Model ekonomi semasa kerajaan masih melihat trauma sistemik yang dialami oleh kira-kira 800,000 bekas pekerja ladang yang telah terpinggir secara sejarah sebagai isu sampingan. Kerajaan terus bergantung kepada skim pinjaman mikro seperti Tekun Nasional (SPUMI) dan Amanah Ikhtiar Malaysia (AIM) untuk menangani ketidakseimbangan ekonomi yang bersifat struktural dan makro. Pendekatan ini tidak memadai untuk menyelesaikan masalah yang berakar umbi.

Keadaan ini ibarat memberikan seseorang sebuah penyodok kecil untuk membina sebuah rumah sedangkan apa yang diperlukan ialah akses kepada peralatan korporat dan peluang ekonomi sebenar untuk berjaya.

MAP mengiktiraf, menghormati dan menyokong sepenuhnya keperluan nasional untuk melaksanakan agenda-agenda ekonomi utama seperti Pelan Transformasi Ekonomi Bumiputera (PuTERA35) bagi memperkasakan masyarakat majoriti. Namun demikian, MAP menegaskan bahawa masyarakat India kelas pekerja juga memerlukan sebuah Pelan Induk Ekonomi 10 Tahun yang selari, khusus dan disesuaikan dengan realiti cabaran yang mereka hadapi. Pelan ini hendaklah disokong oleh peruntukan minimum RM1 bilion setahun sebagai asas kepada model pemerkasaan ekonomi yang benar-benar substantif dan mampu membawa perubahan struktur yang besar.

Masalah sebenar yang dihadapi oleh masyarakat India kelas pekerja ialah mereka hampir sepenuhnya terpinggir daripada peluang-peluang pembinaan kekayaan berskala besar dan pemilikan korporat negara. Walaupun skim pembiayaan mikro seperti Tekun Nasional dan Amanah Ikhtiar Malaysia menawarkan bantuan kredit jangka pendek yang berguna, masyarakat India kelas pekerja tidak boleh mencapai mobiliti ekonomi yang mapan hanya melalui hutang semata-mata.

Jika komuniti ini benar-benar mahu menikmati hasil pembangunan negara secara adil, maka tumpuan mesti beralih kepada mekanisme penciptaan kekayaan yang mampan. Ini bermaksud perusahaan milik masyarakat India perlu diintegrasikan ke dalam platform ekonomi bernilai tinggi, rantaian perolehan korporat, peluang pemilikan ekuiti dan sektor-sektor strategik ekonomi negara supaya mereka dapat membina kekayaan yang sebenar bersama rakyat Malaysia yang lain.

Sehubungan itu, MAP menggesa Belanjawan 2027 supaya melangkaui pendekatan simbolik dan bantuan bersifat kosmetik. Kami menyeru penubuhan Dana Pembangunan Tahunan RM1 Bilion sebagai langkah asas pertama kepada Pelan Induk Ekonomi 10 Tahun yang dicadangkan. Peruntukan khas ini amat penting bagi membolehkan masyarakat India kelas pekerja beralih daripada pergantungan kepada hutang mikro kepada penyertaan langsung dalam penciptaan kekayaan berskala besar, peluang perolehan korporat dan pembangunan infrastruktur TVET yang kukuh.

Inisiatif ini direka untuk melengkapkan agenda pembangunan nasional yang sedia ada. Matlamatnya adalah untuk memastikan bahawa apabila negara terus maju ke hadapan, masyarakat India kelas pekerja turut berkembang sebagai rakan pembangunan yang produktif, berdikari dan berkongsi kemakmuran negara secara saksama bersama seluruh rakyat Malaysia.

Waytha Moorthy Ponnusamy
Presiden
Parti Kemajuan Malaysia (MAP)

19.8.2026