LIHATLAH LELAKI INI.

Beliau adalah wajah golongan miskin Malaysia yang telah lama dilupakan.

Seorang bapa India yang uzur dan dimamah usia sebelum waktunya. Kehidupannya dipahat dengan puluhan tahun penderitaan dan kemiskinan. Melihat wajahnya, saya menyangka umurnya sekitar 65 tahun.

Hakikatnya, beliau baru berusia 53 tahun.

Kemiskinan telah meragut usia mudanya jauh lebih awal.

Kini beliau memikul beban yang tidak sepatutnya ditanggung oleh mana-mana ibu atau bapa.

Anaknya yang berusia 26 tahun, Vineswaran, ditahan atas syak menggunakan dadah. Selepas ujian air kencing didakwa didapati positif, beliau direman pada 3 Mei 2026 kerana keluarganya tidak mampu menyediakan wang jaminan sebanyak RM3,000. Beliau kemudiannya dihantar ke Penjara Kuala Kubu Bharu.

Pada 20 Julai, kira-kira jam 2.34 petang, bapa ini menerima panggilan telefon daripada pihak penjara yang memaklumkan bahawa anaknya berada dalam keadaan kritikal di hospital.

Hanya empat minit kemudian, satu lagi panggilan diterima.

Seorang wanita yang memperkenalkan dirinya sebagai doktor memaklumkan bahawa anaknya telah meninggal dunia.

Empat minit.

Itulah tempoh yang memisahkan antara "keadaan kritikal" dengan "anak tuan telah meninggal dunia."

Bagaimanakah seorang pemuda berusia 26 tahun, yang sihat ketika memasuki tahanan, akhirnya keluar dari penjara di dalam beg mayat?

Setiap kematian dalam tahanan menuntut jawapan. Setiap kematian yang tidak dapat dijelaskan ketika seseorang berada dalam jagaan negara menuntut siasatan bebas dan menyeluruh. Namun, satu demi satu kes memperlihatkan pola kematian dalam tahanan yang berulang, yang gagal — atau enggan — ditangani oleh mereka yang berkuasa.

Selama bertahun-tahun saya telah membangkitkan isu kematian dalam tahanan yang melibatkan masyarakat India. Statistik dan kes-kes yang berulang ini sepatutnya mendapat perhatian serius di peringkat nasional. Ini bukan usaha untuk meniupkan sentimen perkauman atau keagamaan.

Namun Perdana Menteri, Anwar Ibrahim, secara terbuka mendakwa bahawa saya menuduh penganut Hindu dibunuh dalam tahanan polis.

Itu adalah satu pemutarbelitan yang sama sekali menyimpang daripada apa yang saya nyatakan secara konsisten selama ini.

Ini bukan soal kaum.

Ini bukan soal agama.

Ini adalah soal satu sistem yang telah berakar umbi dengan "persaudaraan berseragam" (brotherhood in uniform) — satu budaya membisu, saling melindungi dan mempertahankan institusi sehingga, pada pandangan saya, ia telah menjadi antara penghalang terbesar kepada keadilan. Pegawai-pegawai yang jujur akhirnya menjadi tawanan kepada sistem, manakala mereka yang menyalahgunakan kuasa berasa selesa kerana mengetahui institusi akan berpakat demi melindungi mereka.

Sejarah telah memperlihatkan terlalu banyak insiden yang membangkitkan persoalan serius.

Tidak lama dahulu, seorang pegawai kanan undang-undang di Kementerian Kewangan ditemui mati di pejabatnya dengan leher dan kaki diikat serta kesan kecederaan yang menunjukkan unsur pembunuhan, di dalam sebuah bangunan kerajaan yang dikawal keselamatan 24 jam dan dipantau CCTV sepanjang masa. Namun, pembunuhan itu seolah-olah lenyap begitu sahaja tanpa jawapan.

Seorang wanita yang dalam perjalanan ke ibu pejabat SPRM untuk memberikan keterangan berhubung siasatan melibatkan suaminya pula hilang selepas dipaksa keluar daripada kenderaan e-hailing yang dinaikinya oleh beberapa individu yang memakai pakaian seragam dan vest polis. Sehingga hari ini, kehilangannya kekal sebagai antara misteri paling menggemparkan negara yang masih belum terungkai.

Lebih sedekad lalu, saya menghadiri inkues seorang anak yatim berusia 22 tahun bersama rakan peguam saya, Karthigesan. Pemuda itu dijatuhi hukuman penjara enam tahun kerana mencuri beberapa tin sardin dan bungkusan beras. Dua tahun selepas menjalani hukuman, beliau ditemui mati tergantung di dalam sel penjara. Walaupun inkues tersebut menemukan unsur-unsur pembunuhan, tiada siasatan susulan yang bermakna pernah dijalankan.

Ini bukan tragedi yang terpencil.

Kes-kes ini mendedahkan kewujudan "persaudaraan berseragam" yang telah berakar umbi, disokong oleh satu budaya di mana unsur-unsur tertentu dalam agensi penguatkuasaan dan kelompok politik dilihat lebih cenderung melindungi sesama sendiri daripada mendedahkan salah laku. Budaya inilah yang akhirnya melahirkan budaya kebal daripada tindakan undang-undang, mengekalkan amalan menutup kesalahan, membisukan akauntabiliti, dan mengubah institusi awam daripada penjaga keadilan kepada penjaga sesama sendiri.

Terlalu ramai daripada kita terus hidup dalam zon selesa kerana tragedi seperti ini belum mengetuk pintu rumah kita sendiri. Kita meyakinkan diri bahawa penderitaan orang lain bukan urusan kita.

Sehinggalah suatu hari nanti...

ia menjadi penderitaan kita sendiri.

Sesebuah demokrasi tidak akan dapat kekal sihat apabila institusi-institusinya dilihat berpakat melindungi salah laku, bukannya menegakkan Perlembagaan, kedaulatan undang-undang dan hak rakyat.

Adakah kematian Vineswaran akan menjadi satu lagi fail yang ditutup dan dilupakan?

Waytha Moorthy Ponnusamy

Menurut laporan media, Menteri Persekutuan, YB Nga Kor Ming, telahmenyatakan bahawa sekiranya Datuk Seri Najib dibebaskan “tanpa menjalanihukuman yang setimpal dengankesalahan yang dilakukan”, maka iabermaksud integriti badan kehakimantelah dikompromikan dan kedaulatanundang-undang sebagaimana termaktubdalam Rukun Negara tidak lagi dihormati. Beliau turut mengisytiharkan bahawabeliau akan meletakkan jawatan sebagaianggota Jemaah Menteri sekiranyakeadaan sedemikian berlaku.

Sebagai seorang Peguam Bela dan Peguam Cara, YB Nga sepatutnyamengetahui bahawa Datuk Seri Najib telah melalui keseluruhan proses kehakiman. Mahkamah telah mendengarkes tersebut, mensabitkan beliau, menjatuhkan hukuman, dan semuaproses rayuan telah pun disempurnakan. Badan kehakiman telah melaksanakansepenuhnya tanggungjawabperlembagaannya. Integriti badan kehakiman tidak boleh dipersoalkan ataudianggap terjejas semata-mata kerana suatu mekanisme perlembagaan yang berasingan kemudiannya mungkindigunakan.

Kenyataan YB Nga Kor Ming jelasmemperlihatkan seolah-olah beliau telahmembuat penilaian awal terhadapkemungkinan pelaksanaan kuasaperlembagaan Kebawah Duli Yang MahaMulia Seri Paduka Baginda Yang di-Pertuan Agong untuk memberikanpengampunan di bawah Perkara 42 Perlembagaan Persekutuan. Perlembagaan memperuntukkan bahawapertimbangan tersebut adalah hak dan kuasa mutlak Kebawah Duli Yang MahaMulia Seri Paduka Baginda Yang di-Pertuan Agong, bukannya anggotaJemaah Menteri. Justeru, adalah amattidak wajar bagi seorang Menteri Kabinetuntuk memberi gambaran ataumencadangkan lebih awal bahawakemungkinan pelaksanaan secara sahkuasa perlembagaan tersebut kononnyaakan menjejaskan integriti badan kehakiman atau melemahkan kedaulatanundang-undang. Kenyataan sedemikianbukan sahaja mendahului suatu proses perlembagaan yang mungkin tidak akanberlaku, malah berisiko mewujudkanpersepsi bahawa pelaksanaan kuasa yang diperuntukkan secara jelas oleh Perlembagaan kepada Kebawah Duli Yang Maha Mulia Seri Paduka Baginda Yang di-Pertuan Agong adalah bercanggah denganintegriti badan kehakiman.

Lebih membimbangkan lagi, kenyataantersebut datang daripada seorang Menteri Kabinet yang sering merujuk kepadaRukun Negara. Prinsip kedua RukunNegara ialah "Kesetiaan kepada Raja dan Negara." Kesetiaan kepada Raja bukan sekadar suatu simbol atau istiadat, tetapi menuntut penghormatan terhadapsetiap kuasa perlembagaan yang diperuntukkan kepada Kebawah Duli Yang Maha Mulia Seri Paduka Baginda Yang di-Pertuan Agong, termasuk kuasamemberikan pengampunan. Seseorangtidak boleh mendakwa menjunjungkedaulatan undang-undang, tetapi pada masa yang sama mempertikaikan ataumenimbulkan keraguan terhadap satu lagiinstitusi perlembagaan yang sedangmelaksanakan kuasa yang diperuntukkansecara nyata oleh Perlembagaan yang sama.

Sehubungan itu, kenyataan YB Nga menimbulkan satu persoalanperlembagaan yang amat mendasar. Adakah beliau sekadar tersilap memahamikedudukan undang-undang dan Perlembagaan, ataupun beliau secarasengaja cuba, melalui ancaman untukmeletakkan jawatan, mempengaruhi ataumenghalang pelaksanaan kuasaperlembagaan Kebawah Duli Yang MahaMulia Seri Paduka Baginda Yang di-Pertuan Agong atas alasan kononnyamempertahankan integriti badan kehakiman?

Cadangan sedemikian bukan sahajabertentangan dari sudut undang-undang, malah berbahaya dari sudutPerlembagaan. Ia memberi tekanan politikyang tidak sewajarnya terhadappelaksanaan salah satu kuasa nyataKebawah Duli Yang Maha Mulia Seri Paduka Baginda Yang di-Pertuan Agong serta berisiko menjejaskan keyakinanrakyat terhadap peranan perlembagaaninstitusi Yang di-Pertuan Agong.

Oleh yang demikian, YB Nga Kor Ming hendaklah menarik balik kenyataan beliaudan mengemukakan permohonan maafyang jelas, terbuka dan tanpa syaratkepada Kebawah Duli Yang Maha MuliaSeri Paduka Baginda Yang di-PertuanAgong.

Dalam sebuah negara Raja Berperlembagaan yang berteraskankedaulatan undang-undang, penghormatan terhadap Perlembagaansemestinya merangkumi penghormatanterhadap kebijaksanaan serta kuasa-kuasa prerogatif yang diperuntukkan oleh Perlembagaan kepada Kebawah Duli Yang Maha Mulia Seri Paduka Baginda Yang di-Pertuan Agong.

Waytha Moorthy Ponnusamy
Presiden
Malaysian Advancement Party (MAP)

According to media reports, Federal Minister YB Nga KorMing stated that if Datuk Seri Najib were released “without serving a punishment commensurate with the offence”, it would mean that the integrity of the judiciary had been compromised and that the rule of law, as embodied in the Rukun Negara, was no longer being respected. He further declared that he would resign from the Cabinet should such a situation occur.

As an Advocate and Solicitor, YB Nga ought to know that Datuk Seri Najib has exhausted the judicial process. The courts have heard the case, convicted him, imposed sentence, and all appeals have been exhausted. The judiciary has fully discharged its constitutional responsibility. Its integrity is neither questioned nor diminished merely because a separate constitutional mechanism may subsequently be invoked.

YB Nga Kor Ming's statement appears to prejudge a possible future exercise of the Yang di-Pertuan Agong's constitutional power to grant a pardon under Article 42 of the Federal Constitution. The Constitution entrusts that judgment to His Majesty—not to members of the Cabinet. It is therefore wholly inappropriate for a Cabinet Minister to suggest, in advance, that the lawful exercise of that constitutional power would somehow compromise the integrity of the judiciary or undermine the rule of law. Such a statement not only pre-empts a constitutional process that may never arise, but also risks creating the perception that His Majesty's future exercise of a constitutionally vested power would itself be inconsistent with judicial integrity.

Even more troubling, this statement comes from a serving Cabinet Minister who frequently invokes the Rukun Negara. The second principle of the Rukun Negara is “Kesetiaankepada Raja dan Negara.” Loyalty to the King is not merely ceremonial—it requires respect for every constitutional power vested in His Majesty, including His Majesty's constitutional power of pardon. One cannot profess fidelity to the rule of law while simultaneously casting doubt upon another constitutional institution exercising powers expressly conferred by the very same Constitution.

YB Nga’s statement therefore raises a fundamental constitutional question. Is he simply mistaken about the constitutional position, or is he deliberately attempting, through the threat of his resignation, to discourage or influence the future exercise of His Majesty’s constitutional powers under the guise of defending judicial integrity?

Such a proposition is not only legally flawed but constitutionally dangerous. It places unnecessary political pressure on the future exercise of one of His Majesty’s express constitutional powers and risks undermining public confidence in the constitutional role of the Yang di-PertuanAgong.

YB Nga should therefore withdraw his remarks and offer an unequivocal apology to the Yang Dipertuan Agong.

In a constitutional monarchy governed by the rule of law, respect for the Constitution necessarily includes respect for the constitutional wisdom and prerogatives of the Yang di-Pertuan Agong.

Waytha Moorthy Ponnusamy

President

Malaysian Advancement Party

DARIPADA REFORMASI KE REPRESI? Pentadbiran Madani dan Gelinciran Berbahaya Ke Arah Pemerintahan Diktator

Injunksi terbaru terhadap blogger Wan Muhammad Azri merupakan peringatanyang amat membimbangkan bahawa Malaysia berisiko tergelincir ke arahpemerintahan autoritarian, di mana institusi negara digunakan untuk mengekangdan membungkam suara yang tidak sehaluan dengan kerajaan.

Aspek yang paling membimbangkan dalam injunksi tersebut ialah laranganyang dilaporkan terhadap Papa Gomo daripada menggunakan mana-mana platform media sosial melalui akaun sedia ada atau akaun yang akandiwujudkan pada masa hadapan.

Ini merupakan satu perkembangan yang luar biasa, amat meresahkan, dan jelasbercanggah dengan hak kebebasan bersuara yang dijamin oleh PerlembagaanPersekutuan.

Melarang seseorang warganegara daripada mengakses media sosial secaraefektif menafikan haknya untuk mengambil bahagian secara bermakna dalamproses demokrasi negara.

Tindakan yang diambil oleh MCMC mempunyai semua ciri suatu usaha yang disengajakan untuk membisukan pengkritik kerajaan dan menekan perbezaanpandangan politik yang sah di bawah alasan penguatkuasaan peraturan.

Jaminan kebebasan bersuara dalam Perlembagaan menjadi tidak bermaknasekiranya rakyat dihalang daripada berkomunikasi melalui platform yang kinimenjadi medium utama masyarakat untuk bertukar pandangan, maklumat dan idea.

Tidak kurang membimbangkan ialah cubaan untuk menghalang penerbitan pada masa hadapan atas alasan bahawa kenyataan tersebut mungkin bersifat fitnah.

Sama ada sesuatu kenyataan itu memfitnah atau tidak adalah persoalan yang hanya boleh diputuskan oleh mahkamah selepas melalui proses perundanganyang sewajarnya dan pendengaran penuh terhadap keterangan yang dikemukakan. Malaysia sudah pun mempunyai undang-undang fitnah yang mantap bagi memberikan remedi kepada mana-mana individu atau institusiyang mendakwa reputasi mereka telah terjejas.

Apa yang menjadikan keadaan ini lebih ironik ialah Datuk Seri Anwar Ibrahim sendiri selama berdekad-dekad menentang penggunaan kuasa negara yang sedemikian.

Kebebasan bersuara wujud untuk melindungi mereka yang mengkritik kerajaan.

Kerajaan diktator pula berusaha membungkam kritikan.

Penyalahgunaan agensi kerajaan dan proses perundangan sebagai senjata untukmembisukan pengkritik kerajaan merupakan ciri utama rejim autoritarian. Rakyat Malaysia mesti menolak penyalahgunaan kuasa yang terang-terangan inikerana ia mengkhianati semangat Reformasi serta memberi isyarat bahawanegara sedang melangkah ke arah pemerintahan yang semakin autoritarian dan norma baharu yang amat membimbangkan.

The recent injunction against blogger Wan Muhammad Azri is a chilling reminder that Malaysia risks descending into an era of authoritarian governance, where state institutions are deployed to suppress dissenting voices.

 The most disturbing aspect of the injunction is the reported prohibition on Papa Gomo using any social media platforms through existing or future accounts.

 This is an extraordinary and deeply troubling development that violates the fundamental right of expression under the Malaysian Constitution.

 Prohibiting a citizen from accessing social media platforms effectively denies him meaningful participation in the democratic process.

 The actions taken by MCMC bear all the hallmarks of a deliberate attempt to silence critics of the government and suppress lawful political dissent under the guise of regulatory enforcement.

 The constitutional guarantee of freedom of speech becomes meaningless if citizens are prevented from communicating through the very platforms society now uses to exchange ideas and opinions.

 Equally troubling is the attempt to restrain future publications on the basis that they may be defamatory.

 Whether a statement is defamatory is ultimately a matter for judicial determination after due process and a full hearing of the evidence. Malaysia already possesses well-established defamation laws that provide remedies to any person or institution that believes its reputation has been harmed.

 What makes this situation particularly ironic is that Anwar Ibrahim himself spent decades opposing similar exercises of state power.

 Freedom of speech exists to protect those who criticise the government.

A dictatorial government seeks to silence criticism.

 The weaponisation of state agencies and legal processes to silence government critics is a hallmark of authoritarian regimes. Malaysians must reject this blatant abuse of power, which betrays the spirit of Reformasi and signals a dangerous drift towards authoritarian rule and a troubling new normal.