MAP expresses its deepest alarm and outrage over the fatal police shooting of three men in Durian Tunggal, Malacca, on 24 November 2024. Since the incident, the authorities' actions have revealed troubling systemic failures. These failures erode public trust and undermine hopes for a credible investigation.

But at the heart of this tragedy lies one extraordinary piece of evidence—a recording captured by the victim’s wife—that has the power to reshape the entire narrative.

“Once-in-a-Generation Recording” that threatens a decades-long machinery of false Police narratives.

This audio recording is not just another detail in the case. It is an extraordinarily rare, one-in-a-million piece of evidence. It appears to capture the victims in agony, possibly being manhandled, followed by gunshots that silenced them one by one.

The final victim is heard begging for his life. He pleads with the police not to shoot him because he has children. Moments later, another gunshot is heard. After the killings, voices—believed to be police officers—can be heard discussing the scene. Their conversation strongly suggests the crime scene may have been staged to pin the blame on the dead. This would represent one of the most serious policing scandals in Malaysia’s recent history. It directly challenges the long-standing narrative that “they shot at us, so we shot back in self-defence.”

This audio is unprecedented. Communities rarely, if ever, obtain real-time evidence from inside fatal police encounters. It is even rarer to capture the final pleas of a dying man and subsequent conversations that raise the spectre of scene manipulation. Its existence alone exposes how fragile the old police narrative truly is.

And it is precisely because this recording threatens to unravel years of unquestioned explanations in fatal shooting cases that the police appear to be dragging their feet in admitting the rot in their system.

In any credible investigative process, evidence of such significance would have been urgently secured and safeguarded. Instead, the authorities’ inaction has created a troubling perception:
a system slow to pursue truth when truth threatens institutional comfort.

A Familiar Pattern of Delay and Denial

MAP is deeply concerned that police may later try to discredit or dismiss the recording as "tampered" or "inconclusive." This mirrors patterns from past cases where important evidence was set aside when it contradicted official accounts. Authorities may challenge the recording just because it reached the media, as seen with the Albert Tei video. Evidence does not lose value because the public sees it; itbecomes more important.

Waytha Moorthy Ponnusamy

10.12.2025

HINDRAF menyatakan rasa amat bimbang dan kemarahan mendalam terhadap insiden tembakan maut oleh polis yang mengorbankan tiga lelaki di Durian Tunggal, Melaka, pada 24 November 2024. Tindakan pihak berkuasa sejak kejadian itu telah menyingkap kegagalan sistemik yang amat membimbangkan—kegagalan yang terus merosakkan kepercayaan awam dan menjejaskan harapan rakyat terhadap penyiasatan yang benar dan boleh dipercayai.

Namun di tengah-tengah tragedi ini wujud satu bukti luar biasa—rakaman yang dirakam oleh isteri mangsa—yang mampu mengubah keseluruhan naratif kes ini.

“Rakaman Sekali Dalam Seumur Hidup” yang menggugat jentera pembohongan Polis yang telah berdekad-dekad lamanya.

Rakaman audio ini bukan sekadar butiran tambahan dalam kes ini. Ia adalah bukti yang amat jarang berlaku, satu dalam sejuta—yang  merakam suara mangsa dalam keadaan terseksa, mungkin sedang dikasari, diikuti dengan das tembakan yang mengorbankan mereka seorang demi seorang.

Mangsa terakhir kedengaran nada merayu untuk hidupnya, memohon kepada polis agar tidak menembaknya kerana dia mempunyai anak. Beberapa saat kemudian, satu lagi das tembakan kedengaran. Selepas pembunuhan itu, suara—yang dipercayai suara pegawai polis—kedengaran berbual tentang “setting” lokasi kejadian dalam cara yang amat mencurigakan, seolah-olah tempat kejadian mungkin telah diatur bagi meletakkan kesalahan ke atas mereka yang telah mati. Jika benar, ini akan menjadi salah satu skandal kepolisan yang paling serius dalam sejarah terkini Malaysia, di mana secara langsung mengubah naratif lama iaitu“mereka tembak kami, jadi kami tembak balik untuk mempertahankan diri.”

Rakaman audio sebegini tidak pernah berlaku sebelum ini. Masyarakat jarang sekali—atau hampir tidak pernah—berpeluang memperoleh bukti masa nyata dalam insiden tembakan maut oleh polis, apatah lagi rakaman yang merakam rayuan terakhir seorang lelaki yang sedang nazak serta perbualan selepasnya yang menimbulkan bayangan manipulasi tempat kejadian. Kewujudan rakaman ini sahaja sudah cukup untuk menunjukkan betapa rapuhnya naratif lama polis.

Dan ia adalah tepat kerana rakaman ini mengancam untuk merungkai penjelasan/naratif bertahun-tahun  yang tidak pernah dipersoal dalam kes tembakan maut, manakala polis kelihatan melengahkan tindakan untuk mengakui kerosakan dalam sistem mereka sendiri.

Dalam mana-mana proses penyiasatan yang benar-benar telus, bukti sepenting ini sepatutnya  dilindungi dan dipelihara dengan segera. Sebaliknya, tindakan yang tidak bersungguh-sungguh oleh pihak berkuasa telah mencetuskan satu persepsi yang membimbangkan.

Sebuah sistem yang lambat mencari kebenaran boleh menyebabkan kebenaran itumengancam keselesaan institusi berkenaan.

Satu Corak Lazim Penangguhan dan Penafian

MAP amat bimbang bahawa pihak polis mungkin kelak cuba mencemarkan atau menolak rakaman tersebut sebagai “telah diubah” atau “tidak konklusif,” mengulangi pola yang pernah berlaku dalam kes-kes berprofil tinggi, di mana bukti penting diketepikan secara senyap apabila ia bercanggah dengan naratif rasmi. Kemungkinan pihak berkuasa semata-mata mempertikai rakaman itu kerana ia telah sampai kepada media. Ia juga mengingatkan kembali cubaan terdahulu untuk mencemarkan bukti seperti video Albert Tei. Bukti tidak akan kehilangan nilainya hanya kerana orang ramai melihatnya. Malah, ia menjadi lebih penting.

ஹிண்ட்ராஃப் எழுச்சி நாள் நவம்பர் 25ல் இந்தியன் செட்டல்மெண்ட் குடிருப்பாளர்களுக்கு ஆதரவு!

பத்து கேவ்ஸ் அமிருடின் அலுவலகத்தின்முன் ஆதரவுக கூட்டம்!!

மலேசிய மக்கள் கனவிலும் நினைத்திராத அரசியல் மாற்றத்தை ஏற்படுத்திய 
ஹிண்ட்ராஃப் எழுச்சிப் பேரணி
18-ஆம் ஆண்டு நாள் தொடர்பில் பாரம்பரிய பத்துமலை இந்தியன் செட்டில்மெண்ட் குடியிருப்பாளர்களுக்கு ஆதரவு தெரிவிக்கும் ஒன்றுகூடல்  நாளை நவம்பர் 25ஆம் நாள் இரவு 8:00 மணி அளவில் அந்தப் பகுதியின் மக்கள் பிரதிநிதியும் சிலாங்கூர் மாநில மந்திரி பெசாருமான டத்தோஸ்ரீ அமிருடின் ஷாரி அலுவலகத்தின்முன் நடைபெற இருக்கிறது என்று ஹிண்ட்ராஃப் செயலகம் வெளியிட்ட அறிக்கையில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. 

Pusat Khidmat Rakyat Dun Sungai Tua, Jalan 1, Dataran Selayang, Batu Caves என்னும் முகவரியில் உள்ள அமிருடின் அலுவலகத்தில்  நாளை செவ்வாய்க்கிழமை முன்னிரவில் இந்தியன் செட்டில்மெண்டில் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களுக்கு ஆதரவு தெரிவிக்க   ஹிண்ட்ராஃப் அமைப்பினர் ஒன்று கூடுகின்றனர். 

தங்களின் பாரம்பரிய வீடுகள் உடைக்கப்படும் அபாயத்தை எதிர்கொண்டுள்ள குடும்பத்தினருக்கு ஆதரவு தெரிவிக்கவும் சம்பந்தப்பட்ட குடும்பங்கள் அங்கேயே நிலைத்திருக்க குரல் கொடுக்கவும் பொதுமக்களும் சமூக ஆர்வலர்களும் இதில் கலந்து கொள்ளும்படி அந்த அறிக்கையில் மேலும் கேட்டுக் கொள்ளப்பட்டுள்ளது.

Dalam beberapa bulan kebelakangan ini, rakyat Malaysia menyaksikan dengan kemarahan yang semakin memuncakapabila penindasan  berlaku di Kg Sg Baru dan terbaru di Kg Jalan Papan. Pada masa yang sama, semakin ramai individuseperti Papa Gomo disiasat di bawah Akta Hasutan kerana menyuarakan kritikan terhadap kerajaan—terutama sekaliterhadap Perdana Menteri. Insiden-insiden ini menimbulkanrasa gusar bahawa mereka yang berkuasa hari ini—khususnyapemimpin dalam PKR, dan secara tidak langsung kerajaanPakatan Harapan—mula mencerminkan tingkah laku yang pernah mereka kecam hebat pada era BN dahulu.

Apabila kuasa negara digunakan bukan untukmempertahankan rakyat tetapi menakut-nakutkan mereka; apabila institusi seperti PDRM kelihatan menekan dan bukannya melindungi; apabila aktivis dan pejuang hak asasimanusia seperti mereka dari PSM ditahan hanya kerana mempertahankan keadilan dan hak seorang warganegara“kecil” yang tidak dianggap penting, maka sudah tibamasanya RAKYAT BANGKIT

Impian reformasi yang dijanjikan oleh Anwar kini bercanggah secara terang-terangan dengan realiti hari ini—satu pengkhianatan yang begitu jelas sehingga jurangnya telahmenjadi luka yang membelah kepercayaan negara.

Jika undang-undang diputarbelitkan menjadi alat untukmembungkam atau merampas hak rakyat, maka undang-undang itu—dan mereka yang menggunakannya—harusditentang, didedahkan, dan dicabar tanpa rasa takut.

Tidak lama dahulu, Dato’ Anwar Ibrahim sering berucapdengan penuh semangat tentang penindasan dan ketidakadilan, mengecamnya sebagai zalim dan menggesarakyat Malaysia untuk bersatu menentang segala bentukkezaliman. Namun hari ini, ramai rakyat Malaysia berasadikhianati apabila sistem—dan kerajaan yang dipimpinnya—menghidupkan kembali ketidakadilan dan kezaliman yang pernah beliau bangkit menentang bersama seluruh negara. Kekecewaan itu begitu mendalam kerana rakyat telahmeletakkan harapan yang luar biasa kepada kerajaan ini untukmelakukan yang lebih baik.

Malaysia berhak mendapat yang lebih baik. Kita memerlukanpolitik baharu—yang tidak dibina atas slogan, drama, ataupemujaan terhadap individu, tetapi atas komitmen teguhterhadap keadilan, kemanusiaan, dan maruah golongan miskin serta terpinggir. Kita memerlukan ahli parlimen yang berdiribersama rakyat bukan hanya ketika kamera terarah atauapabila ia menguntungkan secara politik, tetapi lebih-lebihlagi ketika ia berisiko, tidak selesa, atau tidak popular. Kita memerlukan ahli parlimen yang memahami bahawa kuasaadalah amanah—tanggungjawab suci.

Kita mesti menolak segala bentuk penindasan. Reformasi sebenar menuntut setiap kerajaan dipertanggungjawabkanpada standard yang sama—akauntabiliti, ketelusan, dan belasihsan. Perjuangan untuk keadilan tidak berakhir denganpertukaran pentadbiran. Ia hanya berakhir apabila setiaprakyat Malaysia—kaya atau miskin, bandar atau luar bandar—dapat hidup dengan keselamatan, maruah, dan suara yang didengari serta dihormati.

Sudah tiba masanya kepimpinan PN menulis semula skrippolitik mereka. Sudah tiba masanya Rakyat Bangkit.

In recent months, Malaysians have watched with mounting anger as state oppression unfolds in Kg Sg Baru and most recently in Kg Jalan Papan. At the same time, more and more individuals like Papa Gomo are being hauled up under the Sedition Act for voicing criticism of the government—particularly of the Prime Minister. These incidents have created a disturbing sense that those in power today—especially leaders within PKR, and by extension the Pakatan Harapan government—are beginning to mirror the very behaviours they once fiercely condemned during the BN era.

When state power is deployed not to defend the rakyat but to intimidate them; when institutions like the PDRM appear to suppress rather than safeguard; when activists and human rights defenders such as those from PSM are detained merely for standing up to justice and the right of a private “insignificant” citizen, the truth becomes difficult to deny: The reformist dreams we were sold now stand in outright contradiction to today’s reality—a betrayal so glaring that the gap has become a wound splitting the nation’s trust.

If laws are twisted into instruments to silence or dispossess the rakyat, then those laws—and those who wield them—must be confronted, exposed, and challenged without fear.

Not long ago, Dato Anwar Ibrahim spoke passionately about oppression and injustice, condemning them as zalim and urging Malaysians to stand united against all forms of tyranny. Yet today, many Malaysians feel betrayed as the system—and the government he heads—revives the very injustices and tyranny he once rallied the nation against. The disappointment is raw and deep precisely because the rakyat placed extraordinary faith in this government to do better

Malaysia deserves better. We need  new politics—one not built on slogans, theatrics, or personality cults, but on an unshakeable commitment to justice, humanity, and the dignity of the poor and marginalised. We need parliamentarians who stand with the rakyat not only when cameras are rolling or when it is politically advantageous, but especially when it is risky, inconvenient, or unpopular. We need parliamentarianswho understand that power is a trust—a sacred responsibility.

We must reject all forms of oppression. True reform demands that every government be held to the same standards of accountability, transparency, and compassion. The struggle for justice does not end with a change of administration. It ends only when every Malaysian—rich or poor, urban or rural—can live with security, dignity, and a voice that is heard and respected.

It is time the PN leadership rewrite their political script. It is time the People Rise.

-Waytha Moorthy Ponnusamy