Ketika Malaysia terus mengalami perubahan pantas dalam landskap politik, adalah penting untuk semua rakyat Malaysia mendekati perkembangan ini dengan minda terbuka dan kematangan politik. Antara kemungkinan yang wajar diakui — dan dibincangkan dengan kejujuran intelektual — adalah prospek sebenar seorang Perdana Menteri daripada Parti Islam Se-Malaysia (PAS) selepas Pilihan Raya Umum ke-16 (PRU16).
Semakin ramai rakyat — terutamanya dalam kalangan pengundi Melayu bandar yang semakin matang — mula mempercayai pemimpin yang dilihat bersih, konsisten dan berprinsip. Ini adalah ciri-ciri yang semakin dikaitkan dengan kepimpinan PAS, terutamanya selepas kegagalan total kerajaan pimpinan Dato Anwar.
Seiring perubahan sentimen politik, wacana nasional kita mesti bergerak melangkaui andaian lapuk dan kesetiaan tradisional.
Kelihatan bahawa masa semakin sesuai untuk kemunculan seorang Perdana Menteri daripada PAS. Sedikit demi sedikit, segmen rakyat mula menerima perkara ini sebagai satu kemungkinan politik yang realistik. Apa yang dahulunya dianggap mustahil di koridor kuasa Malaysia kini mula dibincangkan secara terbuka — mencerminkan perubahan keutamaan dan harapan politik rakyat di akar umbi.
Namun yang paling penting, kebolehlaksanaan Perdana Menteri daripada PAS bukan sahaja bergantung kepada kejayaan pilihan raya di negeri-negeri traditional mereka, tetapi juga kepada kesediaan parti itu untuk berkembang. Jika PAS dapat meyakinkan pengundi bukan Melayu dan memberi kuasa sebenar kepada pemimpin-pemimpin bukan Melayu yang berwibawa dalam gabungan Perikatan Nasional (PN) — dan lebih penting lagi, memberi mereka pengaruh sebenar dalam pentadbiran — ini akan membantu meluaskan daya tarikan parti dan menanam keyakinan dalam kalangan pengundi bukan Melayu.
Kita tidak boleh membiarkan ketakutan yang diwarisi atau prasangka lama mengaburi pertimbangan kita. Jika PAS menunjukkan komitmen yang tulen terhadap tadbir urus inklusif dan representasi pelbagai kaum — bukan sekadar retorik tetapi menerusi tindakan positif — maka kemungkinan kerajaan yang dipimpin PAS dengan sokongan nasional yang meluas bukan sahaja munasabah tetapi suatu realiti yang tidak dapat dinafikan.
Ini bukan sekadar isyarat politik; ia adalah keperluan strategik bagi mana-mana gabungan yang ingin memimpin Malaysia yang benar-benar berbilang kaum.
Pengkritik sering mempersoalkan keputusan PN untuk tidak menamakan calon Perdana Menteri sebelum pilihan raya. Namun, ini mengabaikan realiti perlembagaan yang penting. Perkara 43 Perlembagaan Persekutuan memberikan kuasa budi bicara kepada Yang di-Pertuan Agong untuk melantik sebagai Perdana Menteri seorang Ahli yang pada hemat Baginda mendapat kepercayaan majoriti dalam Dewan Rakyat.
Jika PAS muncul sebagai parti dengan bilangan Ahli Parlimen tertinggi dalam PN selepas PRU16, logiknya menunjukkan bahawa seorang pemimpin PAS adalah pilihan semula jadi untuk jawatan Perdana Menteri.
Kita juga harus mengingati bagaimana PRU14 dan PRU15 telah merubah lanskap politik Malaysia. Parlimen tergantung, gabungan dan sokongan yang berubah-ubah, dan sokongan rentas parti telah menjadikan Institusi Di Raja memainkan peranan perlembagaan yang lebih aktif. Zaman pelantikan Perdana Menteri secara automatik atau boleh dijangka sudah berlalu.
Oleh itu, cabaran yang dilemparkan kepada PN untuk menamakan calon PM sebenarnya hanyalah gangguan politik. Sebagai sebuah gabungan, PN mempunyai hak penuh — dan sebab strategik — untuk menunggu mandat rakyat sebelum membuat keputusan akhir. Jika PAS menguasai majoriti dalam PN, maka pemimpin PAS wajar diketengahkan sebagai calon Perdana Menteri selaras dengan peruntukan Perlembagaan.
Sebaliknya, Kerajaan Perpaduan pada masa ini juga enggan secara rasmi menamakan calon PM mereka untuk PRU16. Jika Dato’ Seri Anwar Ibrahim benar-benar memiliki sokongan supermajoriti seperti yang didakwanya, beliau seharusnya tiada halangan untuk mengisytiharkan dirinya sebagai calon PM yang tidak dipertikai di PRU-16. Langkah itu bukan sahaja akan mengukuhkan legitimasi beliau, tetapi turut memancarkan keyakinan terhadap kepimpinannya. Sehingga itu, persoalan akan terus berlegar: Adakah Kerajaan Perpaduan akan menghadapi PRU bersatu di belakang Datuk Anwar, atau mungkinkah ketidakpercayaan dalaman semasa akan membawa kepada kejatuhannya?